​'Heeft u huisdieren?' is een van de meest gestelde vragen van kinderen aan me.
'Pissebedden,' is steevast mijn antwoord.
Nee, hoe erg ik ook op de levende natuur gesteld ben, om huisdieren geef ik niets. Wél om tuindieren en dan het vliegende soort in het bijzonder. Die leven tenminste in vrijheid. Eerlijk gezegd lok ik vogels wel bewust mijn tuin in met broodkruimels, schalen zaad, vetbolletjes en struikgewas met besjes waar ze dol op zijn. Zelfs heb ik een troephoopje oud hout, waar insecten zich welig voortplanten om vervolgens als voedsel voor mijn gevederde vrienden te kunnen dienen. In mijn stadstuintje krijg ik bezoek van koolmeesjes, pimpelmeesjes, vinken, mussen, groenlingen, tjiftjafs, eksters, duiven, kouwtjes, merels, gaaien, spreeuwen, roodborstjes en zelfs zat er pas een koppel eenden op het afdakje. Superleuk om al dat grut van zo dichtbij te bekijken. Vooral de merels zijn zo tam als wat en blijven gezellig doorgaan met lunchen bij Bon of ik nu wel of niet in de tuin ben.
Twee jaar geleden kreeg ik op een vmbo-school in het oosten van het land op vmbo-school Boslust in Ommen een zelfgetimmerd nestkastje. Wat was ik daar blij mee. Natuurlijk heb ik het onmiddellijk opgehangen. Vorig jaar bleef het onbewoond, maar nu is het raak. Pas aten we buiten in de tuin, toen we een pimpelmeesje met een wit pluisje in zijn bekkie naar het nestkastje zagen vliegen. Wel een beetje laat voor een nestje dacht ik, maar volgens vogelexpert Geert-Jan Roebers kan een tweede leg, niet alleen bij mensen, maar ook bij vogels heel best. Vanochtend zag ik een pimpelmeesje gemoedelijk uit het kastje gluren om even later weg te vliegen.
Gelukkig komt hij vast weer terug.