​De koolmeesjes zijn een paar dagen geleden uitgevlogen. Ja, ik weet dat ik ze eerder op deze site pimpelmeesjes noemde, maar dat was alleen omdat de titel van die blog dan beter bekte. Ik heb in het lege nestkastje het zachte donsnestje bewonderd. Wat zag dat er fijntjes uit. Heel anders dan het nest dat een paar houtduiven nu bouwt op mijn pergola waar een blauwe regen overheen groeit. Het nest wordt een rommelig geheel van wat bij elkaar gesprokkelde takjes, alhoewel ze het wel gretig optuigen met lavendel. Dus van een lekker geurtje houden ze wel.
Ik kan niet zeggen dat ik meteen enthousiast was met deze gevederde gasten. Aan de overkant van de straat zitten ze vaak in een boom. Daar moet je je auto niet onder parkeren. Na een nacht is hij wit van de vogelpoep. Komen het tuinbankje en tafeltje onder de pergola er straks ook zo uit te zien?
Vriend Peter zei dat je van duiven een lekker zachte bouillon kunt trekken en dat het een kwestie van keuzes maken is. Op mijn uitnodiging te komen jagen in mijn stadstuintje ging hij echter niet in. Hij was zijn jachtinstinct ergens in de evolutie kwijtgeraakt, beweerde hij. Hij had ze liever kant en klaar geslacht.
Ikzelf ben ondertussen al verknocht aan mijn duivenpaar. Misschien ook een beetje uit medelijden. Onlangs hebben buurtbewoners een enorme wand met klimop gesnoeid. Goede actie, verkeerde timing. Heel wat vogels nestelden er juist in deze tijd... 'Ach,' zeiden de buurtbewoners, 'we vonden maar een paar nesten, onder andere een duivennest. En duiven kunnen ons gestolen worden.' 
Of het echt vervelende gasten zijn, wil ik wel eens zelf onderzoeken. En verder zijn duiven ook vogels. Waarom discrimineren?  Ik vind het tot nu toe grappig om te zien hoe ze hun nest bouwen. En wat me geruststelt is dat ik wel eens een duivenmelker heb  geïnterviewd in verband met mijn boek 'Kakkers in Goudkust'. Hij vertelde dat duiven nóóit hun eigen omgeving bevuilen.
Hopelijk lezen mijn buren mijn blogs niet...