​Er is niks heerlijkers om je hoofd leeg te krijgen na een schrijfdag dan een eind te gaan fietsen of wandelen in de natuur. Het werd vandaag Het Bossche Broek, bereikbaar via een ingenieus pontje met handbediening. Het Bossche Broek is een prachtig beschermd moerassig natuurgebied dat grenst aan de oude stadsmuren van Den Bosch. Het is een van de belangrijkste weidevogelgebieden van Brabant met veel unieke planten die eigen zijn aan dit natte gebied. Staatsbosbeheer heeft het gebied zo ingedeeld dat er ruimte is voor mens en natuur. Ook is er een speciaal gebied waar honden los kunnen lopen.
Twee dames hadden net als ik besloten een eind te gaan wandelen. Met hond Harrie wel te verstaan. Harrie leek mij de plaatsvervanger voor een baby of anders op zijn minst een minnaar, want de bazin kon over niets anders praten. Ik kon er niets aan doen hun gesprek te volgen, zo luid vond het plaats. Toen de dames na het bordje 'Honden aan de lijn' echter Harrie niet aanlijnden maar los lieten lopen van het pad af, wees ik ze op het verbod. In plaats van de hond aan te lijnen verdedigden de dames hun gedrag. 'Als je moest doen wat er op ieder bordje stond?' en 'We leven toch niet in een politiestaat?' en 'Stom mens' was hun reactie. Ik wees hen op de kwetsbare natuur en de vogels en waar de hondenuitlaatroute was. Nou, Harrie was óók natuur en wie heeft daar nou last van?
Ik dus.
Waarom meten veel hondeneigenaars zich zo'n houding aan dat iedereen en alles moet wijken voor hun troeteldier? Al die 2,6 miljoen honden zijn er niet vanzelf gekomen. Wat die alleen al door hun vleescomsumptie vervuilen! Dan heb ik het niet eens over alle uitwerpselen op de meest ongemakkelijke plaatsen. In een beschermd natuurgebied geef ik de voorrang aan vogels en dieren die daar hun natuurlijke habitat hebben. En natuurorganisaties met mij.
Ook al sprak ik die ergernis niet uit en wees alleen op het bordje en de kwetsbare natuur, toch vonden de dames dat ik met mijn opmerkingen hun wandeling verpestte en keerden om. Een kwartier later kwam Harrie me echter tegemoet gerend, dwars door een 'verboden toegang' terrein. Wat had Harrie een plezier in het opjagen van allerhande groepen vogels. Van verre kon je zien waar Harrie voortjoeg aan de opvliegende vogels en wegschietende konijnen. Zijn bazin was in de verste verte niet te te zien. Misschien genoot ze met een verrekijker van haar Harrie?
Voor mij is het overigens duidelijk: Harrie is géén natuur.