​Wat is er nou zo leuk aan schrijven? Die vraag krijg ik vaak te horen. En het is raar, maar vaak denk ik dat het leukste aan schrijven de punt is achter de laatste zin op de laatste bladzijde. Want schrijven is vaak gewoon een heleboel geploeter. Denken, schrijven, schrappen, weer denken, weglopen van je computer, weer terugkomen, grrr.
Mijn historische jeugdroman, die zich afspeelt in 1629, gaat nu de laatste ronde in. Gelukkig vond de uitgeverij het verhaal toegankelijk, spannend en meeslepend. Dat zijn stimulerende woorden. Alleen het eerste hoofdstuk...
Tja, en ik wist het wel. Het komt door mezelf. Ik begon dit boek anderhalf jaar geleden voor 10+, met een alwetende verteller en vol van alle historische feitjes die ik er in wilde stoppen. Ondertussen is het 13+ geworden, vanuit drie personale perspectieven en snap ik dat de karakters en hun emoties het verhaal moeten voorstuwen, niet de geschiedenis. Met herschrijven kom je een eind, maar aan zo'n eerste hoofdstuk blijf je zien dat het een broddellapje is, een zoektocht naar de toon, de personages, het verhaal. En daarom heb ik vandaag besloten dat eerste hoofdstuk te deleten (ik heb het wel eerst uitgeprint) en gewoon een nieuw begin te gaan maken, zodat ik daarna aan het eind eindelijk een punt achter dit boek kan zetten.
Het boek verschijnt deze zomer bij Van Holkema & Warendorf. En de titel? 'Niets meer te verliezen'. Wat vind je daarvan?