​

Het is Boulevard, zo ongeveer de leukste tijd van het jaar in Den Bosch. Theater in alle soorten en maten en elkaar ontmoeten op de Parade. Gisteren naar 'Kracht' van theatergroep Matzer geweest in een al jarenlang verlaten boerderij in de Henriëttewaard, waar de stalmest nog tegen de muren zat en alles verval uitademt. Het verhaal van de boer en het stadse meisje is een verhaal over eenzaamheid, schrijnend en pijnlijk, versterkt door de desolate ruimte. Hoe jammer dat er achter me een rij toeristen (?) zat, die alles blijkbaar erg grappig vonden en luidkeels om alle ellende lachten en iedere handeling schaamteloos hardop van commentaar voorzagen: 'Kijk, nu zet ze alweer een kaarsje neer.' 'Ja, Bert dat was hard werken. Dat put je wel uit, hè?' 'Oh, dat is die man uit de stad.' Vooral de lompe  boer op het toneel moest het ontzien.
Hadden ze nou echt niet door dat ze zelf vele malen lomper waren? Het zou mooi zijn als zulke mensen voortaan thuisblijven. Of een beetje respect opbrengen voor de acteurs die zo niet tot de essentie van hun stuk kunnen komen, voor publiek dat een theaterstuk ongestoord op zich wil laten inwerken en voorzichzelf? Want zo zetten ze hun eigen domheid wel heel erg te kijk.