En staan bij jou de nieuwjaarskaarten nog op de schoorsteen of bij de koffiecorner? ​Elk jaar dat hele vrachtje met de post versturen is een hele toestand voor een kleine zelfstandige oftwel cultureel ondernemer. Wie wel en wie niet? Je bent er zo een dag mee zoet. Daarom bedacht ik een jaar of zeven geleden om een leuke flashanimatie te versturen. Natuurlijk geen standaardgevalletje maar een zelfontworpen op maat gemaakt grapje. Dat was geen slimme zet. Nu was ik niet één dag kwijt maar wel twee dagen fungeerde ik als een soort helpdesk. Ik had natuurlijk geen rekening gehouden met alle firewalls en beveiligingssystemen bij vooral bedrijven.
Het jaar daarop had ik een geniale inval. Ik verstuurde per mail aan kennissen, familie en zakenrelaties, gewoon in met wat kleurtjes opgeleukte tekst, de bon-bon, een tegoedbon van Bon voor een glas champagne op het nieuwe jaar. De enkeling die de tegoedbon kwam inwisselen was van harte welkom en zelfs hield ik er leuke tradities aan over, zoals een eetclubje met Joris van de Leur en Bies van Ede (is trouwens alweer even geleden...). Dit idee van de bon-bon was natuurlijk voor herhaling vatbaar, kwestie van het jaartal aanpassen. Twee jaar geleden heb ik twee maanden in Spanje gewerkt. Ik verwisselde op de bon het glas champagne voor een glas sangria aan de Spaanse Costa. Terwijl de reiskosten niet inbegrepen waren, vonden vier vriendinnen het toch bijzonder genoeg om de bon-bon ter plekke te komen inwisselen.
Dit jaar bood ik een vestingwandeling aan. Wie zijn bon inwisselt moet zelf lopen, maar wordt onderweg getrakteerd op een paar uur verhalen over de Bossche historie door ondergetekende. Dat blijkt meer tijd dan wat dan ook te gaan kosten. In hordes melden de liefhebbers zich aan en plan ik wandelingen in als een volwaardig stadsgids.
Toch ga ik niet terug naar de ouderwetse nieuwjaarskaart, want gelukkig houd ik erg van wandelen en kletsen.